BLOG

Oudere vrouw zoekt sexdate geile tiener sletjes

oudere vrouw zoekt sexdate geile tiener sletjes

.

Oude lullen sex neuken in uden

Jij bepaald niet wat ECHT seksueel misbruik is, want het is niet jouw lijf en jij was er niet bij. Ik schaam me diep voor jouw reactie. Na mijn aanranding in deed ik, op aandringen van vrienden, na een paar dagen toch aangifte. De dienstdoende agent was woest op de dader en naar mij toe heel begripvol. Ik ben een tijdje later terug naar het buro geweest voor een identificatie en ik kan me niet herinneren dat ze mij in de kou hebben laten staan. Doordat er geen social media was bereikte mijn verhaal maar een kleine selectieve groep mensen en die waren allemaal lief.

Nu dat er wel is, heb ik in de afgelopen jaren geleerd om de functie van FB en Twitter als uitlaatklep danig bij te stellen. Men keert je de rug toe of bekijkt je op een negatieve manier. Ik had de uitzending van Pauw niet gezien en heb het na het lezen van dit blog en de verschrikkelijke!

Heel wonderlijk hoe al die kortzichtige uitlatingen van idioten je ongewild een beeld van iemand doen vormen dat uiteindelijk zo ver van de werkelijkheid af staat. Dat gegeven op zich is al heel griezelig. Commentaren zoals Anke over zich heen heeft gekregen zou ik destijds niet hebben overleefd. Verschrikkelijk dat het niet langer gaat over de kern van haar verhaal maar over haar eigen geloofwaardigheid.

De wereld is zo ontzettend aan het verharden door al het leed dat onze huiskamers binnenkomt, dat het lijkt alsof ons gevoel door de achterdeur naar buiten glipt. Het is alsof er alleen nog maar onnadenkende, niets voelende, onzin uitkramende, harteloze zombies zijn overgebleven.

Gelukkig zijn er echter ook nog altijd mensen die voor elkaar op komen en door middel van dit soort blogs elkaar de ogen doen openen. Thuiskomend na een poging to verkrachting en een nacht opgesloten te hebben gezeten tijdens een korte vakantie.

Het feit dat hij cocaine door mijn drankje had gedaan en met een bergbeklimhamer rondzwaaide werd voor het gemak even vergeten.

Geen aangifte gedaan, want: Ik kon even geen man meer zien op dat moment en dacht dat ik me nooit meer veilig zou voelen. Het superkleine aantal aangiften dat daadwerkelijk tot veroordeling leidt helpt niet.

Het onderzoek zal dan vanzelf wel uitwijzen of een aangifte vals is. Waarom worden zedendelicten anders behandeld dan andere misdrijven? Hebben we bij diefstal, inbraak, overval, geweldpleging ook een bedenktijd? Dat is nog maar de vraag. Het forensisch bewijs in veel zedenzaken is flinterdun.

In Engeland was er bijvoorbeeld een man die puur op basis van aantoonbaar onjuiste verklaringen maandenlang in de gevangenis heeft gezeten. Vervolgens heeft zijn vrouw zijn onschuld weten te bewijzen door aan te tonen dat 1 de getuigenverklaringen spraken over een winkel die al decennia daarvoor gesloten was en 2 de twee vrouwen die met de klacht kwamen, zijn uit het testament geschreven volwassen dochter en zijn uit het testament geschreven ex-vrouw, tegen de regels in tijdens de zaak elkaars verklaringen hadden opgenomen zodat hun verhaal intern consistent zou zijn.

En dat het slechts tien procent zou zijn, is nog maar de vraag. Beetje jammer dat deze mensen niet begrijpen waar dit verhaal echt over ging. Veel mannen en vrouwen durven geen aangifte doen, of doen dit vaak te laat. Een van de redenen daarvan? Bang dat mensen je niet geloven of de schuld in jouw schoenen schuiven.

Totaal geen respect ook voor slachtoffers van misbruik. Dat blijkt maar weer uit de vele reacties. Misschien zegt dat ook wel wat over het intellect van deze mensen. Goed van Pauw om hier aandacht aan te besteden. Gadverdamme, wat een vreselijke reacties!!!

Je kunt niemand aanranding of verkrachting, ongeacht hoe iemand eruit ziet. Je zit gewoon niet aan iemand die dat niet wil. Alsof je als slachtoffer de hele dag moet huilen en iedereen het aan je kan zien…. En dat ze er zo goed over praat, waarschijnlijk heeft deze dame psychologische hulp gehad zodat je er nu beter over kan praten. Ik heb zelf ook PTSS gehad maar dan door beroving en kan er prima over praten nu na bezoek aan een psycholoog.

Ik ben een slachtoffer, maar niemand die dat aan me kan zien. Bab bah die mensen uit de Tweets hierboven zouden zich moeten schamen, Heel diep! Ik vind het mooi en moedig dat deze vrouw zo welbespraakt haar verhaal wist te doen bij Pauw, wat absoluut niet makkelijk geweest zal zijn. Blijkbaar is er altijd een groep mensen die schreeuwend van achter het toetsenbord een mening heeft over alles en iedereen en onderweg geen enkel probleem heeft een ravage na te laten.

Ze trappen op een vrouw haar ziel, zeggen dat ze liegt, niet mooi is en ga zo maar door. Het zijn deze mensen die een vrouw helemaal opnieuw tot slachtoffer maken van hun eigen online haat. Ontzettend goed en mooi dat je dat op dit blog met naam en toenaam laat zien!

Volgens mij maakt u een karikatuur van de bezwaren die wij weleens hebben wanneer een vrouw beweert aangerand of verkracht te zijn. Neem de tweede tegenwerping. De kern van deze tegenwerping is juist dat vrouwen goed moeten selecteren met welke mannen ze omgaan, waar u vervolgens een onzinnige alles-of-nietskarikatuur van maakt.

Maar — en ik denk dat de meeste vrouwen in de westerse wereld dat besef niet eens hebben — er zijn ook veel slechte mannen in de wereld. En het kaf van het koren kunnen scheiden, dat is geen overbodige vaardigheid in een wereld die steeds mobieler en chaotischer wordt. Boris, uit je reactie meen ik op te maken dat een verkrachter te herkennen zou zijn en dat een vrouw beter moet selecteren met wie ze moet omgaan.

Het zijn hele gewone mannen. Ondertussen heb ik een feilloze radar ontwikkelt voor welke mannen mogelijke misbruikers zijn. Maar dat komt doordat ik ze nu herken. Daar gingen wel 8 leer situaties aan vooraf.

Best pijnlijk om te lezen dat als ik beter had geselecteerd met wie ik in aanraking kwam het niet gebeurd zou zijn. Een verkrachter is waarschijnlijk niet op het eerste gezicht te herkennen als verkrachter. Maar door gezond verstand te gebruiken, kan het risico dat je in een kwetsbare positie terechtkomt wel verkleinen.

Want op basis van die radar zult u bepaalde mensen vermijden. Dus we moeten voorkomen in een kwetsbare positie te komen? Sorry hoor maar dan kunnen we ons beter maar opsluiten in huis waar de supermarkt onze boodschappen voor de deur aflevert, ook als er niemand open doet.

Of alleen nog maar in groepen over straat kunnen. Of liever, onze eigen bodyguard worden? Waarom moeten vrouwen hun gedrag aanpassen? Terwijl het de man is die zijn zaakje niet in bedwang kan houden! Laat me niet lachen. Kom op zeg, misschien moeten we voor vrouwen een verplichte aanrandingscursus beginnen. Is dat wat je in gedachten had? Dit is te idioot voor woorden. Ja, waar mogelijk wel. Als je in een samenleving woont waar een bepaald risico bestaat — of dat nu verkrachting of inbraak is — dan moet je daar rekening mee houden.

Het is trouwens ook goed voor je gezondheid als je altijd bij zinnen blijft: Met de huidige demografische ontwikkelingen in Nederland is dat sowieso de toekomst. Maak daarvan wat je wilt. Als ze dat wel zouden doen zou dit probleem ook niet bestaan. Ja het is inderdaad een goed idee om bij zinnen te blijven. Maar helaas zijn er ook mensen die wel bij zinnen willen blijven, maar gedrogeerd worden. En ik geloof trouwens niet dat het uitmaakt of je een man of een vrouw bent qua risico om dronken onder een tram te belanden.

En als je denkt dat het normaal is om altijd achterom te moeten kijken om zeker te zijn dat je niet gevolgd wordt, en een paniek aanval krijgt als iemand je onverwacht aanspreekt. Maar niet elke vluchteling is een terrorist. Dat neemt niet weg dat beide situaties even realistisch zijn. En ook niet weg dat iedereen in staat moet zijn om gewone daagse dingen te kunnen doen zonder daarbij direct lastiggevallen te worden. Ik heb minimaal vier keer te maken gehad met aanranding -toen ik 8 jaar was door een christelijke huisgenoot -toen ik 16 jaar was door mijn vader -toen ik 17 was door een Rotterdammer op straat die me van de fiets trok -toen ik 18 was door een stotteraar die mij een lift aanbood -toen ik 25 was door een Afrikaanse vriend die de deur op slot deed tijdens onze date -alle keren die ik ben vergeten -gelukkig ben ik nu 55 jaar en ga ik redelijk safe door het leven Niet vrouwen moeten hun gedrag aanpassen.

Mannen en jongens moeten op school en van hun vaders en moeders leren hoe ze met meisjes moeten omgaan. Twijfel is ook nee. Lieve mannen, jullie zijn allemaal geboren uit een vrouw. De dader was alweer vrij na 3 jaar, hij zit nu weer vast voor poging tot moord ik hou hem in de gaten. En ik heb nog nooit een succesvolle relatie gehad, als vrouwen het horen, en ik moet het wel vertellen want sex is voor mij heel lastig, dan rennen ze hard weg omdat ik beschadigd ben, en als mannen het horen wordt ik min of meer uitgelachen.

Ik ben verhuisd naar een andere stad omdat ik in mijn geboortestad niet meer normaal behandeld werd, en om aan te sluiten op het stuk: Beste R, Wat ontzettend naar dat de dader makkelijker toegang lijkt te hebben tot ondersteuning dan jijzelf.

Er zijn meer mensen die seksueel misbruik hebben meegemaakt en bekend gemaakt en ik vind hen juist heel dapper omdat ze hun verhaal delen. Niet iedere vrouw zal klaar zijn voor een uitdaging zoals jij hebt en dat kan ik ze niet helemaal kwalijk nemen, niet iedereen weet hiermee om te gaan. Ik hoop dat je beseft dat je meer bent dan een slachtoffer, en zo zouden anderen je ook moeten behandelen gek idee, maar kun je mensen vragen om dat niet te doen?

Stel dit overkomt een van ons hoe voelt het dan als mensen je niet geloven. Je uitmaken voor zeug je lelijk noemen. En dat alleen omdat hun jou niet geloofwaardig vinden. Moeten we echt met zijn allen iemand gaan af lopen zeiken omdat zij of hij haar verhaal verteld, omdat zij niet mooi is.

Denk is na voordat je iemand de grond in ramt. Ik ben meegeweest met een vrouw die naar de rechtbank ging omdat iemand had geprobeerd haar te verkrachten en te wurgen. De feiten die daar voorbij kwamen: Ze weet hem in de ballen te schoppen en weg te komen.

Hij krijgt 12 maanden gevangenisstraf en 6 maanden voorwaardelijk als hij binnen 3 jaar nog eens zoiets doet. Een vraag om psychologisch onderzoek van de dader en eventueel tbs. Verder onderzoek naar andere slachtoffers kan ook niet want: De actieradius van de dader is zeker kilometer — ik twijfel of men daar alle aangiftes op zijn profiel heeft nagetrokken….

Vandaag las en zag ik het verhaal van Anke in het AD. Ik heb ook iets meegemaakt wat ik alleen wil delen om maar aan te geven dat ons hele systeem niet deugd wat betreft politie en hulpverlening, het is lang geleden gebeurd en ik kan er ook niets meer mee maar dat ik niet de enige ben die zo behandeld is geeft mij voor mijn gevoel iets van erkenning, zo van zie je nou wel, en misschien heeft mijn verhaal nog enig nut voor andere slachtoffers. Ik was op dat moment 15 of 16 jaar, had het werk op die locatie al eerder gedaan maar begon die dag voor het eerst na een tijd eruit geweest te zijn.

Mijn leidinggevende vertelde mij welke afdeling ik zou beginnen maar vertelde mij hier ook bij dat ik samen zou werken met een man op die afdeling, een man uit Irak en het was beter als ik niet teveel bij deze man in de buurt zou komen. Ik was vrij naïef in die tijd en makkelijk in de omgang met andere mensen, ondanks dat ik het een vreemde opmerking vond ben ik niet door gaan vragen en gewoon mijn werk gaan doen. Het kantoorgebouw was al verlaten ik zag die man ook nergens, ik begon met mijn werk en toen ik in de hal van de toiletten stond ging er achter mij een deur open.

Een buitenlandse man van rond de 40 liep vrij snel op mij af, duwde mij tegen de muur aan en begon mij meteen in mijn nek te zoenen en met zijn ene hand hield hij mij vast en met zijn andere hand begon hij onder mijn kleding aan mijn borsten te voelen.

De eerste paar seconden verstijfde ik omdat ik DIT totaal niet had aan zien komen ondanks de waarschuwing, pure angst en adrenaline gierde door mijn lijf. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik mij los weten te krijgen uit zijn handen en ben weggerend. Ik ben meteen naar huis gegaan, naar mijn kamer, ondanks dat er visite was kwam mijn vader meteen naar mij toe omdat hij doorhad dat er iets gebeurd was wat niet normaal was.

Na flink uithoren heb ik het hem toch verteld, de volgende dag zijn we naar het politie bureau gegaan om aangifte te doen. De agente die dienst had typte mijn verhaal uit en toen ze klaar was vroeg ze mij; is dit alles wat er gebeurd is??

Maar ze vroeg het op zo een minachtende toon, ik ervoer het als, kom je daar mijn tijd voor verspillen, kind je bent niet eens verkracht, wat stel je je aan? Er is ook nooit contact opgenomen met de dader, er is nooit een zaak van gemaakt ondanks dat het schijnbaar bekend was dat deze smeerlap zijn handen niet thuis kon houden, anders zou mijn leidinggevende ook niet gezegd hebben dat ik uit zijn buurt moest blijven. Tevens was ik minderjarig op dat moment waardoor dit nog meer impact heeft gemaakt.

Ik was daar aan het werk via Tempo-Team, we zijn na de aangifte daar naartoe gegaan om het verhaal te vertellen en ook meteen te melden dat ik niet meer terug zou komen. Deze hebben mij gelukkig wel heel serieus genomen, gezorgd dat die man daar ook niet langer kon werken maar dat is het enige. En nee, ik ben niet verkracht, godzijdank, en misschien valt het allemaal wel mee, had het veel erger kunnen af lopen. Na dit incident is mij iets soortgelijks overkomen, weer door een buitenlandse man wat er wel bij mij voor gezorgd heb dat ik, ondanks ik met mijn volle verstand kan redeneren dat ze niet allemaal zo zijn, met een grote boog om buitenlandse mannen heen loop.

Ook heb ik hier geen aangifte meer van gedaan aangezien dit toch zinloos is. Tevens ben ik veel terughoudender in mijn contact naar andere mensen, vooral niet westerse allochtone mannen, toe want als je ook maar even vriendelijk lacht naar ze geef je ze meteen schijnbaar een aanleiding om aan je te zitten.

Door dit alles ben ik een stukje van mijn vrijheid verloren en mijn vertrouwen in de politie. Ik was 17, werd dronken gevoerd door de barman waar ik verliefd op was. Nee wat was ik zei, oostindisch doof blijkbaar was hij. Nooit aangifte gedaan ivm roddels en mijn reputatie als losbandig in een klein stadje.

Jouw verhaal had dat van mij kunnen zijn. Een jaar na het gebeurde ben ik gaan praten en ja, veel onbegrip. Aanpraten van schuldgevoel want ja, ik ben zelf zijn huis binnen gegaan. En nee, politie accepteerde geen aangifte want het was mijn verhaal tegen het Zijne…… Dat laatste snap ik wel, in het huidige rechtssysteem word je gefileerd en gaat de dader vrijuit of krijgt een heel laag strafje dat totaal niet in verhouding staat.

Ik zit het allemaal te lezen, weet niet eens hoe ik hier nou op terecht ben gekomen, heb je blog gelezen, de tweets, je FB-pagina en ik ben er heel erg stil van. Ik kan zelf een notoire hufter zijn, niet alleen online, maar godverdomme wat een stel klootzakken zijn er in de wereld die op Twitter de vuiligheid naar je hoofd gooien die ik net gelezen heb.

Diep onder de indruk van de manier waarop je alles pareert en hoe je ermee omgaat. Terwijl je eigenlijk geen seconde aandacht zou moeten besteden aan dat vuilnis, maar je doet het toch maar. Wat betreft de eikel die jou aanrandde: Ik weet niet wat ik als traumatischer heb ervaren: Ik weet zelf niet hoe ik het moet verwerken en heb vooral geleerd het maar gewoon weg te stoppen en te hopen dat het vanzelf overgaat.

Want wat denken mensen als je meerdere keren door verschillende personen, in verschillende situaties verkracht of aangerand wordt? Dat je het verzint voor de aandacht, en dat is dan gelijk nog de meest positieve gedachte. Dan gebeurt er wéér zoiets, nou, dan is er toch iets grondig mis met jezelf. Dat is ook wat de mevrouw bij zeden bijna letterlijk tegen me zei.

Ik moest hulp zoeken. Ik deed toch iets grondig verkeerd. Ze legde me de procedure bij aangifte uit. Er zou een huiszoeking komen bij de daders. Die zouden dan ook gelijk weten dat het om mij ging. Ik heb gekozen om het niet te doen. Het waren criminelen, drugsdealers. Ik was een tiener, en vond dat wereldje wel spannend. Ik ben zelf op de uitnodiging ingegaan om te komen pokeren die avond. Er werd gelachen, gejoeld, geroepen. Maar ja, ik had zelf de spanning opgezocht.

Ik had zelf gedronken. Maar ik lag te huilen en was doodsbang. Te bang om me te verzetten. Ik heb nee gezegd, herhaaldelijk. Maar één van de daders zei tegen het groepje op het moment dat ik me wou gaan verzetten: Wat doe je dan, als jong meisje? Na de verkrachting bleef hij me bedreigen.

Toen ik met mijn moeder in de stad liep heeft hij haar zelfs aangevallen en bedreigd met een kapotgeslagen bierflesje. Ja, letterlijk een dingetje. Ik had geen relatie met de dader. Maar geloofd werd dat niet. Een tijd daarvoor deed ik aangifte van aanranding in een park, door iemand waarmee ik gedatet had. Dezelfde mevrouw van zeden geloofde me toen wel, maar het was al een tijd geleden, dus bewijs was er niet.

Toen het gebeurde hebben voorbijgangers de politie gebeld. Er kwam ook een agent toen, maar ik was zo bang dat ik maar gezegd heb dat er niets aan de hand was. Waarom we in de bosjes stonden? Ik was verdrietig en huilde, de dader had me getroost. Had ik toen, op dat moment, maar gewoon mijn mond opengedaan. Later kreeg ik een relatie met iemand die vrij agressief was naar mij.

Toen ik de relatie wou verbreken, wou hij nog één keer afspreken om erover te praten. Hij heeft me opgewacht bij het treinstation en is met me naar een afgelegen plek gereden. Ik ben mishandeld, hij wurgde me en dwong me tot een seksuele handeling.

De mishandeling is bewezen, het seksuele geweld niet. De dader kreeg een geldboete van euro. Want ja, het leek er toch wel op dat het vrijwillig gebeurd was. Je word mishandeld, maar de seks heeft op vrijwillige basis plaatsgevonden. Op de PD werd een laars van mij gevonden, meerdere haarspeldjes, mijn jas. Want die laat je natuurlijk gewoon achter na een vrijwillig avontuurtje. Mijn verwondingen werden gefotografeerd en de mishandeling werd bewezen, aan de rest van mijn verhaal werd getwijfeld.

De laatste keer dat ik aangifte wou doen van verkrachting door een wildvreemde, werd ik ook niet geloofd. Want ja, de dader had geen strafblad op dit gebied en had verklaard dat het vrijwillig plaatsgevonden had. Daarnaast had ik gedronken, dus misschien de dingen toch niet helemaal helder gezien. Het leek een aardige man, op het eerste gezicht.

Achteraf waren er wel signalen aan de wand dat hij niets goeds met me voorhad. Zo maakte hij een rare opmerking over mijn postuur. Maar hij vond het niet erg, hoor, zei hij direct, want slanke vrouwen waren toch maar zeikerds die je direct vals beschuldigden van aanranding. Het gebeurde op een boot, ik kwam terug van vakantie. Op de boot hing ik rond met wat vrouwen die ik ontmoet had, en hij kwam erbij zitten. Op de terminal had hij me al aangesproken en hij leek een botte, maar aardige vent uit een wat lager milieu.

Zo'n euro verdient ze meestal met een date. Er moet een klik zijn, dat is het belangrijkste. Daarna zien we wel verder. Schaamte Ze vertelt liever niet te veel mensen dat ze het doet. Een paar vrienden weten het. Mensen hebben toch allerlei vooroordelen en vinden het snel raar. Ik snap dat ook wel. Er heerst een taboe op. Om dat taboe weg te nemen, doet Natascha haar verhaal deels anoniem, want ze wil haar achternaam niet prijsgeven. Als ik geen seks wil, gebeurt dat ook niet.

Weekendje Parijs Laatst was ze met een getrouwde man uit eten. Hij heeft me daarna meegenomen naar Parijs. We hebben een heerlijk weekend gehad. Hij heeft de Thalys betaald, ik kon shoppen op zijn kosten en heb euro verdiend. In dit geval hebben we wel seks gehad, maar alleen omdat ik het wilde. We hebben nog steeds contact via de mail. Hij is nu even druk, maar binnenkort zien we elkaar weer.

Toekomst Natascha weet ook wel: En misschien wil ik wel een gezin met kinderen. Maar voor nu is het ideaal. Steeds meer studentes doen het. Rick gaat naar Invictus Games 'Het voelt als thuiskomen'.



oudere vrouw zoekt sexdate geile tiener sletjes

.






Gratis contact sex lesbische pjes

  • 551
  • Wij hebben het duizenden jaren zonder gedaan! Waarom zou een vrouw bij een man willen blijven als zijn poging tot verkrachting slaagt? Overigens Sander, aan je profielfoto te zien kijk je recht in de camera, terwijl je schrijft dat een foto van het zijkant het beste werkt?
  • Naakt de straat op rennen?




Thuisontvangst prive amateurstel


Erotische massage in zeeland pik komt klaar


Een paar maanden geleden is ze begonnen met het daten van mannen tegen betaling. In eerste instantie noodgedwongen. Mijn ouders hebben niet veel geld, dus ik moet alles zelf betalen. Dat valt haar zwaar, helemaal nu de studiefinanciering is afgeschaft. Iedere cent moest ze omdraaien, en dan nog kwam Natascha niet rond. Goeie grap "Ik had het er op een avond met een vriendje over. Waarom schrijf je je niet in als sugarbaby op een datingsite, stelde hij voor.

Kun je goed geld verdienen door een beetje gezellig te kletsen. Daar ben je goed in. Mannen, meestal oudere zakenmannen met weinig tijd, zoeken daar vrouwen die hen tegen betaling in de watten willen leggen. Drinken Natascha kreeg na haar inschrijving al snel een uitnodiging van een zakenman.

Daarna zijn we een hapje gaan eten. Het was heel gezellig, we hebben urenlang gekletst. Hij had vooral behoefte aan aandacht en een goede gesprekspartner. We hebben geen seks gehad. Ze heeft nu zeven afspraken gehad, met verschillende mannen. Zo'n euro verdient ze meestal met een date. Er moet een klik zijn, dat is het belangrijkste. Daarna zien we wel verder. Schaamte Ze vertelt liever niet te veel mensen dat ze het doet. Een paar vrienden weten het. Mensen hebben toch allerlei vooroordelen en vinden het snel raar.

Het gevoel dat ik mijn ouders kapot zou maken als ik het zou vertellen won. Dus besloten niks te vertellen en dus ook geen aangifte te doen. Zeker ook uit angst om deze jongens weer te moeten zien.

Achteraf heb ik hier erg spijt van. Mijn ouders weten het ondertussen en nemen het zichzelf nu juist kwalijk dat ik niks durfde te zeggen. Ik wordt een beetje verdrietig van alle reacties die ik Iees. Of het nou bij de dame in kwestie wel of niet gebeurd is… er zijn genoeg mensen die wel iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Mensen die elke dag opnieuw zo vrolijk mogelijk de dag door willen komen. Niet omdat ze vrolijk zijn maar omdat ze de angst niet willen laten winnen. Door dit soort opmerkingen kunnen sommige van ons weer compleet overnieuw beginnen met uit die diepe put te komen. Ik hoop dat jullie je willen vedenken dat jullie niet èèn iemand compleet de grond in boren maar iedereen die ooit zo iets heeft meegemaakt.

Dat is een verschrikkelijk verhaal, maar ik weet even niet wat dat met mijn reactie te maken heeft? Overigens vindt er vooraf dat je aangifte doet een intake gesprek plaats, waar de politie je uitlegt wat je allemaal te wachten staat en wat de pakkans is. Vervolgens krijg je optioneel bedenktijd of je wel echt aangifte wilt doen. Het is dus nooit zinloos om naar de politie te gaan om je verhaal te vertellen.

Dit is zo sterk. Mensen moeten eens gaan begrijpen dat het verkrachting is op het moment dat je als slachtoffer voelt dat je verkracht bent, en niet pas wanneer je aan Het zou me niks verbazen als die mensen van die tweets het hardst schreeuwen over verkrachtende asielzoekers. Maar u moest toch even dat morele doelpunt scoren, hè? Wat bent u toch een humanitaire held. Ik kan me vinden in alle punten in deze blogpost en ik vind het verschrikkelijk dat ik mensen uit mijn omgeving ken die zoiets hebben meegemaakt, inclusief mijzelf.

Dus het was mijn schuld?! Mijn schuld, omdat ik zo dom was om te denken dat ik iemand kon vertrouwen die ik van mijn vereniging ken en zijn hele jaarclub? Het is te triest voor woorden dat mensen zo denken over seksueel misbruik, je hoeft toch niet gemolesteerd te worden om door te hebben en te weten dat het niet okay is, lijkt me.. Zelfs slachtoffers onder elkaar zijn zo geindoctrineerd dat ook zij met minstens een van deze tegenwerpingen komen.

Het vrijdenkende westen yeahright. En wat wil je nu zeggen? Dat we gewoon niet meer reageren, omdat er weleens mensen zijn die liegen? Een valse aangifte is ook sexueel geweld. En ook hierbij wordt er bij de meeste valse beschuldigingen geen aangifte gedaan. Als je een model tegen Komt raak je haar Ook niet Aan waarom wel een of ander bitch die beweert dat je haar hebt aangerand zou Er niet iets van aandacht of rancune Achter zitten tenzij je echt iemand Kwaads hebt aangedaan tegenwoordig is een compliment Geven al een sexueel misdaad dat gaat me te ver.

Heeft iemand naar haar verhaal geluisterd? In plaats van dat ze iemand daar neerzetten die ECHT sexueel misbruikt is met een veroordeelde dader erbij zodat je zeker weet dat het waar is zetten ze een of andere tuthola neer die een beetje uit haar nek kletst. Die weet wel wat er echt gebeurd is hoor.

In plaats van je negatieve gelul hier te posten, kun je ook bij de kern van het verhaal blijven: En jouw reactie is één van de vele redenen dat mannen en vrouwen dat niet durven. Omdat jij denkt intelligent genoeg te zijn om te bepalen of het wel of niet is gebeurd. Hoop dat je ouders trots op je zijn. Maakt het veel uit of haar verhaal waar is? Er zijn genoeg vrouwen EN mannen voor wie dit de waarheid is, en haar aanwezigheid is bedoeld om dit aan het licht te brengen. Misschien is ze inderdaad een actrice, maar dat maakt geen ZAK uit.

Het gaat om een verhaal wat in ieder geval 1 op de 4 vrouwen! Ja, moedige anonieme reageerder, ik heb het verhaal gezien en gehoord.

Nee, ik vond het niet ongeloofwaardig, je wilt vast niet weten waarom, maar ik ga het je wel vertellen. Toen ik een aantal jaren geleden bedreigd werd tijdens mijn vrijwilligerswerk en ik 5 minuten later moest vertellen hoe die persoon er uit zag of wat hij aan had, wist ik de kleur van zijn haar niet eens meer, ik wist niets meer behalve dat ik bedreigd was. Zo gaat het niet als je doodsangsten uit staat en vecht voor je voortbestaan.

Deze vrouw is zo moedig het stilzwijgen te doorbreken en stelt zich daarmee ongelofelijk kwetsbaar op, niet anoniem en stoer van achter een toetsenbord zoals jij, maar live op nationale televisie. Jij bepaald niet wat er wel of niet met haar gebeur is vanuit jouw luie anonieme stoel. Jij bepaald niet wat ECHT seksueel misbruik is, want het is niet jouw lijf en jij was er niet bij.

Ik schaam me diep voor jouw reactie. Na mijn aanranding in deed ik, op aandringen van vrienden, na een paar dagen toch aangifte. De dienstdoende agent was woest op de dader en naar mij toe heel begripvol. Ik ben een tijdje later terug naar het buro geweest voor een identificatie en ik kan me niet herinneren dat ze mij in de kou hebben laten staan. Doordat er geen social media was bereikte mijn verhaal maar een kleine selectieve groep mensen en die waren allemaal lief.

Nu dat er wel is, heb ik in de afgelopen jaren geleerd om de functie van FB en Twitter als uitlaatklep danig bij te stellen. Men keert je de rug toe of bekijkt je op een negatieve manier. Ik had de uitzending van Pauw niet gezien en heb het na het lezen van dit blog en de verschrikkelijke! Heel wonderlijk hoe al die kortzichtige uitlatingen van idioten je ongewild een beeld van iemand doen vormen dat uiteindelijk zo ver van de werkelijkheid af staat.

Dat gegeven op zich is al heel griezelig. Commentaren zoals Anke over zich heen heeft gekregen zou ik destijds niet hebben overleefd.

Verschrikkelijk dat het niet langer gaat over de kern van haar verhaal maar over haar eigen geloofwaardigheid. De wereld is zo ontzettend aan het verharden door al het leed dat onze huiskamers binnenkomt, dat het lijkt alsof ons gevoel door de achterdeur naar buiten glipt.

Het is alsof er alleen nog maar onnadenkende, niets voelende, onzin uitkramende, harteloze zombies zijn overgebleven. Gelukkig zijn er echter ook nog altijd mensen die voor elkaar op komen en door middel van dit soort blogs elkaar de ogen doen openen. Thuiskomend na een poging to verkrachting en een nacht opgesloten te hebben gezeten tijdens een korte vakantie.

Het feit dat hij cocaine door mijn drankje had gedaan en met een bergbeklimhamer rondzwaaide werd voor het gemak even vergeten. Geen aangifte gedaan, want: Ik kon even geen man meer zien op dat moment en dacht dat ik me nooit meer veilig zou voelen. Het superkleine aantal aangiften dat daadwerkelijk tot veroordeling leidt helpt niet. Het onderzoek zal dan vanzelf wel uitwijzen of een aangifte vals is. Waarom worden zedendelicten anders behandeld dan andere misdrijven? Hebben we bij diefstal, inbraak, overval, geweldpleging ook een bedenktijd?

Dat is nog maar de vraag. Het forensisch bewijs in veel zedenzaken is flinterdun. In Engeland was er bijvoorbeeld een man die puur op basis van aantoonbaar onjuiste verklaringen maandenlang in de gevangenis heeft gezeten. Vervolgens heeft zijn vrouw zijn onschuld weten te bewijzen door aan te tonen dat 1 de getuigenverklaringen spraken over een winkel die al decennia daarvoor gesloten was en 2 de twee vrouwen die met de klacht kwamen, zijn uit het testament geschreven volwassen dochter en zijn uit het testament geschreven ex-vrouw, tegen de regels in tijdens de zaak elkaars verklaringen hadden opgenomen zodat hun verhaal intern consistent zou zijn.

En dat het slechts tien procent zou zijn, is nog maar de vraag. Beetje jammer dat deze mensen niet begrijpen waar dit verhaal echt over ging. Veel mannen en vrouwen durven geen aangifte doen, of doen dit vaak te laat.

Een van de redenen daarvan? Bang dat mensen je niet geloven of de schuld in jouw schoenen schuiven. Totaal geen respect ook voor slachtoffers van misbruik. Dat blijkt maar weer uit de vele reacties. Misschien zegt dat ook wel wat over het intellect van deze mensen. Goed van Pauw om hier aandacht aan te besteden. Gadverdamme, wat een vreselijke reacties!!! Je kunt niemand aanranding of verkrachting, ongeacht hoe iemand eruit ziet. Je zit gewoon niet aan iemand die dat niet wil.

Alsof je als slachtoffer de hele dag moet huilen en iedereen het aan je kan zien…. En dat ze er zo goed over praat, waarschijnlijk heeft deze dame psychologische hulp gehad zodat je er nu beter over kan praten. Ik heb zelf ook PTSS gehad maar dan door beroving en kan er prima over praten nu na bezoek aan een psycholoog.

Ik ben een slachtoffer, maar niemand die dat aan me kan zien. Bab bah die mensen uit de Tweets hierboven zouden zich moeten schamen, Heel diep! Ik vind het mooi en moedig dat deze vrouw zo welbespraakt haar verhaal wist te doen bij Pauw, wat absoluut niet makkelijk geweest zal zijn.

Blijkbaar is er altijd een groep mensen die schreeuwend van achter het toetsenbord een mening heeft over alles en iedereen en onderweg geen enkel probleem heeft een ravage na te laten. Ze trappen op een vrouw haar ziel, zeggen dat ze liegt, niet mooi is en ga zo maar door. Het zijn deze mensen die een vrouw helemaal opnieuw tot slachtoffer maken van hun eigen online haat.

Ontzettend goed en mooi dat je dat op dit blog met naam en toenaam laat zien! Volgens mij maakt u een karikatuur van de bezwaren die wij weleens hebben wanneer een vrouw beweert aangerand of verkracht te zijn. Neem de tweede tegenwerping.

De kern van deze tegenwerping is juist dat vrouwen goed moeten selecteren met welke mannen ze omgaan, waar u vervolgens een onzinnige alles-of-nietskarikatuur van maakt. Maar — en ik denk dat de meeste vrouwen in de westerse wereld dat besef niet eens hebben — er zijn ook veel slechte mannen in de wereld. En het kaf van het koren kunnen scheiden, dat is geen overbodige vaardigheid in een wereld die steeds mobieler en chaotischer wordt.

Boris, uit je reactie meen ik op te maken dat een verkrachter te herkennen zou zijn en dat een vrouw beter moet selecteren met wie ze moet omgaan. Het zijn hele gewone mannen. Ondertussen heb ik een feilloze radar ontwikkelt voor welke mannen mogelijke misbruikers zijn. Maar dat komt doordat ik ze nu herken. Daar gingen wel 8 leer situaties aan vooraf. Best pijnlijk om te lezen dat als ik beter had geselecteerd met wie ik in aanraking kwam het niet gebeurd zou zijn.

Een verkrachter is waarschijnlijk niet op het eerste gezicht te herkennen als verkrachter. Maar door gezond verstand te gebruiken, kan het risico dat je in een kwetsbare positie terechtkomt wel verkleinen. Want op basis van die radar zult u bepaalde mensen vermijden.

Dus we moeten voorkomen in een kwetsbare positie te komen? Sorry hoor maar dan kunnen we ons beter maar opsluiten in huis waar de supermarkt onze boodschappen voor de deur aflevert, ook als er niemand open doet.

Of alleen nog maar in groepen over straat kunnen. Of liever, onze eigen bodyguard worden? Waarom moeten vrouwen hun gedrag aanpassen? Terwijl het de man is die zijn zaakje niet in bedwang kan houden! Laat me niet lachen.

Kom op zeg, misschien moeten we voor vrouwen een verplichte aanrandingscursus beginnen. Is dat wat je in gedachten had? Dit is te idioot voor woorden. Ja, waar mogelijk wel. Als je in een samenleving woont waar een bepaald risico bestaat — of dat nu verkrachting of inbraak is — dan moet je daar rekening mee houden. Het is trouwens ook goed voor je gezondheid als je altijd bij zinnen blijft: Met de huidige demografische ontwikkelingen in Nederland is dat sowieso de toekomst.

Maak daarvan wat je wilt. Als ze dat wel zouden doen zou dit probleem ook niet bestaan. Ja het is inderdaad een goed idee om bij zinnen te blijven. Maar helaas zijn er ook mensen die wel bij zinnen willen blijven, maar gedrogeerd worden. En ik geloof trouwens niet dat het uitmaakt of je een man of een vrouw bent qua risico om dronken onder een tram te belanden. En als je denkt dat het normaal is om altijd achterom te moeten kijken om zeker te zijn dat je niet gevolgd wordt, en een paniek aanval krijgt als iemand je onverwacht aanspreekt.

Maar niet elke vluchteling is een terrorist. Dat neemt niet weg dat beide situaties even realistisch zijn. En ook niet weg dat iedereen in staat moet zijn om gewone daagse dingen te kunnen doen zonder daarbij direct lastiggevallen te worden. Ik heb minimaal vier keer te maken gehad met aanranding -toen ik 8 jaar was door een christelijke huisgenoot -toen ik 16 jaar was door mijn vader -toen ik 17 was door een Rotterdammer op straat die me van de fiets trok -toen ik 18 was door een stotteraar die mij een lift aanbood -toen ik 25 was door een Afrikaanse vriend die de deur op slot deed tijdens onze date -alle keren die ik ben vergeten -gelukkig ben ik nu 55 jaar en ga ik redelijk safe door het leven Niet vrouwen moeten hun gedrag aanpassen.

Mannen en jongens moeten op school en van hun vaders en moeders leren hoe ze met meisjes moeten omgaan. Twijfel is ook nee. Lieve mannen, jullie zijn allemaal geboren uit een vrouw. De dader was alweer vrij na 3 jaar, hij zit nu weer vast voor poging tot moord ik hou hem in de gaten. En ik heb nog nooit een succesvolle relatie gehad, als vrouwen het horen, en ik moet het wel vertellen want sex is voor mij heel lastig, dan rennen ze hard weg omdat ik beschadigd ben, en als mannen het horen wordt ik min of meer uitgelachen.

Ik ben verhuisd naar een andere stad omdat ik in mijn geboortestad niet meer normaal behandeld werd, en om aan te sluiten op het stuk: Beste R, Wat ontzettend naar dat de dader makkelijker toegang lijkt te hebben tot ondersteuning dan jijzelf. Er zijn meer mensen die seksueel misbruik hebben meegemaakt en bekend gemaakt en ik vind hen juist heel dapper omdat ze hun verhaal delen.

Niet iedere vrouw zal klaar zijn voor een uitdaging zoals jij hebt en dat kan ik ze niet helemaal kwalijk nemen, niet iedereen weet hiermee om te gaan. Ik hoop dat je beseft dat je meer bent dan een slachtoffer, en zo zouden anderen je ook moeten behandelen gek idee, maar kun je mensen vragen om dat niet te doen? Stel dit overkomt een van ons hoe voelt het dan als mensen je niet geloven. Je uitmaken voor zeug je lelijk noemen. En dat alleen omdat hun jou niet geloofwaardig vinden.

Moeten we echt met zijn allen iemand gaan af lopen zeiken omdat zij of hij haar verhaal verteld, omdat zij niet mooi is. Denk is na voordat je iemand de grond in ramt. Ik ben meegeweest met een vrouw die naar de rechtbank ging omdat iemand had geprobeerd haar te verkrachten en te wurgen. De feiten die daar voorbij kwamen: Ze weet hem in de ballen te schoppen en weg te komen. Hij krijgt 12 maanden gevangenisstraf en 6 maanden voorwaardelijk als hij binnen 3 jaar nog eens zoiets doet.

Een vraag om psychologisch onderzoek van de dader en eventueel tbs. Verder onderzoek naar andere slachtoffers kan ook niet want: De actieradius van de dader is zeker kilometer — ik twijfel of men daar alle aangiftes op zijn profiel heeft nagetrokken….

Vandaag las en zag ik het verhaal van Anke in het AD. Ik heb ook iets meegemaakt wat ik alleen wil delen om maar aan te geven dat ons hele systeem niet deugd wat betreft politie en hulpverlening, het is lang geleden gebeurd en ik kan er ook niets meer mee maar dat ik niet de enige ben die zo behandeld is geeft mij voor mijn gevoel iets van erkenning, zo van zie je nou wel, en misschien heeft mijn verhaal nog enig nut voor andere slachtoffers.

Ik was op dat moment 15 of 16 jaar, had het werk op die locatie al eerder gedaan maar begon die dag voor het eerst na een tijd eruit geweest te zijn. Mijn leidinggevende vertelde mij welke afdeling ik zou beginnen maar vertelde mij hier ook bij dat ik samen zou werken met een man op die afdeling, een man uit Irak en het was beter als ik niet teveel bij deze man in de buurt zou komen. Ik was vrij naïef in die tijd en makkelijk in de omgang met andere mensen, ondanks dat ik het een vreemde opmerking vond ben ik niet door gaan vragen en gewoon mijn werk gaan doen.

Het kantoorgebouw was al verlaten ik zag die man ook nergens, ik begon met mijn werk en toen ik in de hal van de toiletten stond ging er achter mij een deur open. Een buitenlandse man van rond de 40 liep vrij snel op mij af, duwde mij tegen de muur aan en begon mij meteen in mijn nek te zoenen en met zijn ene hand hield hij mij vast en met zijn andere hand begon hij onder mijn kleding aan mijn borsten te voelen.

De eerste paar seconden verstijfde ik omdat ik DIT totaal niet had aan zien komen ondanks de waarschuwing, pure angst en adrenaline gierde door mijn lijf. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik mij los weten te krijgen uit zijn handen en ben weggerend. Ik ben meteen naar huis gegaan, naar mijn kamer, ondanks dat er visite was kwam mijn vader meteen naar mij toe omdat hij doorhad dat er iets gebeurd was wat niet normaal was.

Na flink uithoren heb ik het hem toch verteld, de volgende dag zijn we naar het politie bureau gegaan om aangifte te doen. De agente die dienst had typte mijn verhaal uit en toen ze klaar was vroeg ze mij; is dit alles wat er gebeurd is?? Maar ze vroeg het op zo een minachtende toon, ik ervoer het als, kom je daar mijn tijd voor verspillen, kind je bent niet eens verkracht, wat stel je je aan?

Er is ook nooit contact opgenomen met de dader, er is nooit een zaak van gemaakt ondanks dat het schijnbaar bekend was dat deze smeerlap zijn handen niet thuis kon houden, anders zou mijn leidinggevende ook niet gezegd hebben dat ik uit zijn buurt moest blijven. Tevens was ik minderjarig op dat moment waardoor dit nog meer impact heeft gemaakt.

Ik was daar aan het werk via Tempo-Team, we zijn na de aangifte daar naartoe gegaan om het verhaal te vertellen en ook meteen te melden dat ik niet meer terug zou komen. Deze hebben mij gelukkig wel heel serieus genomen, gezorgd dat die man daar ook niet langer kon werken maar dat is het enige. En nee, ik ben niet verkracht, godzijdank, en misschien valt het allemaal wel mee, had het veel erger kunnen af lopen. Na dit incident is mij iets soortgelijks overkomen, weer door een buitenlandse man wat er wel bij mij voor gezorgd heb dat ik, ondanks ik met mijn volle verstand kan redeneren dat ze niet allemaal zo zijn, met een grote boog om buitenlandse mannen heen loop.

Ook heb ik hier geen aangifte meer van gedaan aangezien dit toch zinloos is. Tevens ben ik veel terughoudender in mijn contact naar andere mensen, vooral niet westerse allochtone mannen, toe want als je ook maar even vriendelijk lacht naar ze geef je ze meteen schijnbaar een aanleiding om aan je te zitten. Door dit alles ben ik een stukje van mijn vrijheid verloren en mijn vertrouwen in de politie. Ik was 17, werd dronken gevoerd door de barman waar ik verliefd op was.

Nee wat was ik zei, oostindisch doof blijkbaar was hij. Nooit aangifte gedaan ivm roddels en mijn reputatie als losbandig in een klein stadje. Jouw verhaal had dat van mij kunnen zijn. Een jaar na het gebeurde ben ik gaan praten en ja, veel onbegrip. Aanpraten van schuldgevoel want ja, ik ben zelf zijn huis binnen gegaan. En nee, politie accepteerde geen aangifte want het was mijn verhaal tegen het Zijne…… Dat laatste snap ik wel, in het huidige rechtssysteem word je gefileerd en gaat de dader vrijuit of krijgt een heel laag strafje dat totaal niet in verhouding staat.

Ik zit het allemaal te lezen, weet niet eens hoe ik hier nou op terecht ben gekomen, heb je blog gelezen, de tweets, je FB-pagina en ik ben er heel erg stil van. Ik kan zelf een notoire hufter zijn, niet alleen online, maar godverdomme wat een stel klootzakken zijn er in de wereld die op Twitter de vuiligheid naar je hoofd gooien die ik net gelezen heb. Diep onder de indruk van de manier waarop je alles pareert en hoe je ermee omgaat. Terwijl je eigenlijk geen seconde aandacht zou moeten besteden aan dat vuilnis, maar je doet het toch maar.

Wat betreft de eikel die jou aanrandde: Ik weet niet wat ik als traumatischer heb ervaren: Ik weet zelf niet hoe ik het moet verwerken en heb vooral geleerd het maar gewoon weg te stoppen en te hopen dat het vanzelf overgaat. Want wat denken mensen als je meerdere keren door verschillende personen, in verschillende situaties verkracht of aangerand wordt? Dat je het verzint voor de aandacht, en dat is dan gelijk nog de meest positieve gedachte.

Dan gebeurt er wéér zoiets, nou, dan is er toch iets grondig mis met jezelf. Dat is ook wat de mevrouw bij zeden bijna letterlijk tegen me zei. Ik moest hulp zoeken. Ik deed toch iets grondig verkeerd.